WINE SPIRIT / ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΟΥ ΚΡΑΣΙΟΥ

ΟΜΑΔΙΚΗ  ΕΚΘΕΣΗ ΣΤΗ ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΠΙΝΑΚΟΘΗΚΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ   

  

 Η έκθεση  συνδιοργανώνεται από τους Δήμους Θεσσαλονίκης και Λήμνου. Προέκυψε μετά από πρωτοβουλία του Χώρου Τέχνης “Ώχρα Μπλε” και θα παρουσιαστεί ακολούθως στη Μύρινα της Λήμνου, στο χώρο Αποθήκη, από τις 16 Ιουλίου έως τις 17 Αυγούστου 2016.

Την επιμέλεια έχει ο Γιάννης Μπόλης, Ιστορικός Τέχνης και Επιμελητής του Κρατικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης.           

Μακραίωνο σύμβολο και θεϊκό δώρο, το κρασί εξαπλώθηκε στη λεκάνη της Μεσογείου, διεκδίκησε μια πρωταρχική θέση στις παραδόσεις, στις δοξασίες και στις λατρείες των λαών της, προσδιόρισε το χώρο, τη γενικότερη διακίνηση αγαθών και ιδεών, και αναδείχθηκε σε ενοποιητικό και αναπόσπαστο στοιχείο των πολιτισμών της στο πέρασμα των αιώνων.

Η έκθεση Wine Spirit / Το Πνεύμα του κρασιού επιχειρεί μέσα από τα έργα 34 Ελλήνων καλλιτεχνών να συνδυάσει μ' έναν πρωτότυπο, ευρηματικό και ευφάνταστο τρόπο, εθνογραφικές, γεωγραφικές, ιστορικές, πολιτισμικές, θρησκευτικές και καθημερινές αναφορές, με κοινό άξονα το κρασί.

 Συμμετέχουν με αλφαβητική σειρά οι καλλιτέχνες: Βαβάτσης Γιώργος, Βούσουρας Ανδρέας, Γιανναδάκης Μανόλης, Δαμπασίνα Λυδία, Δεσποτέρη Ντίνα, Ελευθεριάδης Μάριος, Επιτρόπου Στέφανος, Θεοφυλάκτου Ελένη, Inkarnato Paolo, Καββαθά Αντιγόνη, Καρλαφτόπουλος Δημήτρης, Κεχαγιόγλου Χρήστος, Κομπατσιάρη Μαρία, Κοντέλλης Ανδρέας, Κοντοσφύρης Χάρης, Κοτούλας Απόστολος, Κωνσταντίνου Δέσποινα, Λιούκρας Σωτήρης, Μαγκανιώτης Αλέξανδρος, Μαυρίδης Έκτορας, Μακρή Τέτα, Μπλιάτκας Νικόλας, Μπονάτσου Ισμήνη, Ξαφοπούλου Αλεξία, Παπαδόπουλος Αντώνης, Παπαδοπούλου Αγγελική, Πουλαντζά Νατάσσα, Σεπετζόγλου Νίκος, Σιατερλή Δήμητρα, Σφούνης Θωμάς, Τερζής Νίκος, Τσακίρης Γιώργος, Τσεριώνης Γιώργος, Χριστοφορίδου Ειρήνη.

"Ο οινολόγος", 2016, λάδι σε μουσαμά, 40Χ50 εκ.

" Η γειτονιά του ξινόμαυρου", 2016, λάδι σε μουσαμά, 40Χ50 εκ.

Την έκθεση θα συνοδεύει δίγλωσσος κατάλογος, σε ελληνικά και αγγλικά, και θα πλαισιωθεί από παράλληλες δράσεις σε Θεσσαλονίκη και Λήμνο, που θα περιλαμβάνουν ξεναγήσεις και βραδιές οινογνωσίας. 

Διάρκεια έκθεσης : 12 Μαΐου έως 30 Ιουνίου 2016

Ημέρες και ώρες λειτουργίας: Τρίτη έως Παρασκευή, 10.00 -17.00,

Σάββατο, 11.00-15.00, Κυριακή και Δευτέρα, κλειστά 

Τηλέφωνα επικοινωνίας : Casa Bianca , 2310 427555, 2313 318538

                               

Σωτήρης Λιούκρας

 "η κοιλάδα του κόκκινου και του πράσινου" 

ατομική έκθεση στην  Γκαλερί Ειρμός - Θεσσαλονίκη

Διάρκεια: 19 Μαΐου - 13 Ιουνίου 2015

Γκέτο Ι, 2014, ακρυλικά σε μουσαμά, 40 Χ 50 εκ.

Η κοιλάδα του κόκκινου και του πράσινου

Η αποτύπωση των βιωμάτων από τις εμπειρίες σε συγκεκριμένο χώρο και χρόνο στο έργο του Σωτήρη Λιούκρα οδηγεί στην διαμόρφωση της εικόνας του γενέθλιου τόπου. Ο τίτλος της έκθεσης παραπέμπει σε διαφορετικού επιπέδου συμπληρωματικές έννοιες, που αφορούν το φυσικό και το χτισμένο περιβάλλον αλλά και τη συμπληρωματικότητα των χρωμάτων. Η βλάστηση και οι κόκκινες σκεπές αποτελούν τα βασικά οπτικά ερεθίσματα στην κοιλάδα του κόκκινου και του πράσινου που φιλοξενεί την πόλη, όπου γεννήθηκε και ζει ο ζωγράφος. Οι εικόνες της πόλης, αν και περιέχουν τοπογραφικές αναφορές, χάνουν την αναφορικότητά τους με την αντιρρεαλιστική χρήση του χρώματος και την πραγμάτευση του φωτός και της σκιάς. Ο φυσικός χώρος μετατρέπεται σε τόπο, καθώς συνδέεται με τα προσωπικά βιώματα και νοηματοδοτείται από τις καθημερινές πρακτικές των ανθρώπων που ζουν σε αυτόν. Ο χώρος παρουσιάζεται ως φορέας των δραστηριοτήτων που αφορούν την καθημερινή ζωή αλλά και ως φορέας της ατομικής και συλλογικής μνήμης, καθώς οι εικόνες από τις απόψεις της πόλης ανακαλούν κοινούς συνειρμούς σε ανθρώπους που έχουν ανάλογες εμπειρίες.

 Η αίσθηση της κοινής κοινωνικής εμπειρίας κυριαρχεί στα έργα αυτής της ενότητας. Ο μοναχικός παρατηρητής και οι εσωτερικοί χώροι, που εμφανίζονταν σε προηγούμενες σειρές έργων, έχουν αντικατασταθεί από ομάδες ανθρώπων που μοιράζονται με την παρουσία τους το δημόσιο χώρο: συναθροίσεις, συναντήσεις, συνομιλίες, συμπορεύσεις. Η τελική εντύπωση όμως είναι πολύ μακριά από την ρεαλιστική αποτύπωση. Ακόμα και όταν οι άνθρωποι κινούνται, αυτό που μεταδίδεται στο θεατή είναι η εντύπωση της στατικότητας. Το έντονο φως, χωρίς αναγνωρίσιμη φωτεινή πηγή, καθώς φαίνεται κάποτε να εκλύεται από τα αντικείμενα, και οι μεγάλες σκιές δίνουν στο αστικό τοπίο μια «μεταφυσική» διάσταση, κατά την έννοια της μεταφυσικής ζωγραφικής του Ντε Κίρικο. Το φως πρωταγωνιστεί, υποκαθιστώντας κατά περίπτωση την ανθρώπινη παρουσία και υποδηλώνοντας τα ίχνη της ανθρώπινης δράσης. 

Η πόλη όμως, παρόλο που σε ορισμένα έργα τα σχήματα των κτηρίων της σβήνουν στο βάθος σε μια μονοχρωματική ατμοσφαιρική προοπτική, δεν παρουσιάζεται ως ένας αναλλοίωτος χώρος. Τα οχήματα, τα παραπήγματα, τα κτήρια που χάσκουν λειτουργούν ως δείκτες χρονικού προσδιορισμού. Η πόλη αλλάζει, χτίζεται, ερειπώνει και ξαναχτίζεται, αποτυπώνοντας τις αλλαγές στη ζωή των ανθρώπων κατά τη ροή του ιστορικού χρόνου. Και οι άνθρωποι κινούνται και δρουν μέσα στα όριά της, άλλοτε έχοντας οικειοποιηθεί το χώρο και άλλοτε όντας αμήχανοι, χωρίς να έχουν διαμορφώσει μια στενή σχέση μαζί του. Είναι το προσωρινό πέρασμα του πρόσφυγα, του ξένου, του νεοφερμένου από έναν φυσικό χώρο που ακόμα δεν έχει γίνει τόπος. Για τους ανθρώπους που στέκονται ή που βαδίζουν σε μια πόλη που γίνεται αόρατη, χαμένη στην ομίχλη, ο τόπος αυτός δεν υπάρχει. Τόπος για αυτούς είναι οι αναμνήσεις από το βιωμένο χώρο που άφησαν πίσω τους.

Όμως και για όσους μόνιμα κατοικούν σε έναν τόπο, η αντίληψη για αυτόν διαμορφώνεται από τη συγχώνευση παροντικών και παρελθοντικών εμπειριών. Η μνήμη αναλαμβάνει να συμπληρώσει τα χάσματα, να ταξινομήσει τις εντυπώσεις, να «τακτοποιήσει» τις αναμνήσεις, παραλείποντας τις ενοχλητικές λεπτομέρειες. Οι αναπαραστάσεις για τον τόπο βασίζονται ακόμα στη διαμεσολαβημένη εικόνα του από ποικίλες αφηγήσεις που έχουν διαφορετικά σημεία εκπόρευσης: από τον κυρίαρχο λόγο εντός του κοινωνικού χώρου έως τις πολλαπλές προσλήψεις που μπορούν να προταθούν μέσα από την επιστημονική έρευνα, τον φιλοσοφικό στοχασμό ή την καλλιτεχνική δημιουργία. Η σειρά των έργων του Σωτήρη Λιούκρα στην «Κοιλάδα του κόκκινου και του πράσινου» αποτελεί μια ανάλογη εικαστική πρόταση για την πρόσληψη του τόπου.   

                                                                                                          

Φλώρινα Απρίλιος 2015

Ζωή Γοδόση

Επίκ. Καθηγήτρια ΤΕΕΤ - ΠΔΜ

Γκέτο Ι Ι, 2014, ακρυλικά σε μουσαμά, 40 Χ 50 εκ

Sotiris Lioukras painting exhibition "The Valley of Red and Green"

The title of the exhibition refers to different levels of complementary concepts, involving the natural and built environment and the complementarity of colors. The vegetation and the red roofs are the main visual stimuli in this valley of red and green.

The human presence in the paintings is a sign of the common life within the city, though, occasionally, the light seems to have the main role, replacing the human activity and reducing the realism of the image. Even if the city is fading out behind a soft fog, the form of vehicles and buildings indicates the changes due to the passing of time.

The physical space is transformed into a place related to personal experience and it is understood in the everyday practices of the people living in it. This space is presented as a carrier of activities relating to daily life but also as a vehicle for individual and collective memory, as the images of the city recall common associations to people who have similar experiences.

May 19 – June 13,2015,  Eirmos Art Gallery, Thessaloniki.

Nikis Avenue  17 / Tel. 2310 222863 / 2310 278868 / http://www.eirmosgallery.gr 

Εγκαίνια, ακρυλικό σε μουσαμά 40 Χ 50 εκ.

Νυχτερινή σχολή, 2013, ακρυλικά σε μουσαμά., 80 Χ 100 εκ.

Κομπάρσοι, 2012, ακρυλικά σε μουσαμά, 114 Χ 70 εκ.

Το πρώτο χιόνι, 2012, ακρυλικό σε μουσαμά, 40 Χ 50 εκ.

Ατομική ιδιοκτησία, 2012, ακρυλικό σε μουσαμά, 114 Χ 70 εκ.

Ιστορίες από το Κλοντάικ ΙΙ, 2014, ακρυλικό σε μουσαμά 112 Χ 70 εκ.

Ομίχλη Ι

Ομίχλη ΙΙ

El Dorado I, ακρυλικό σε μουσαμά, 40 Χ 50 εκ.

El Dorado II, 2015, λάδι σε μουσαμά, 80 Χ 100 εκ.

Η Κοιλάδα του Κόκκινου και του Πράσινου

Η ζωγραφική του Σωτήρη Λιούκρα πηγάζει από τη Φλώρινα, αλλά εκβάλλει στο Χρόνο

ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΤΣΙΤΣΟΠΟΥΛΟΣ

21.05.2015 - 15:44

«Η Κοιλάδα του Κόκκινου και του Πράσινου», ο τίτλος δηλαδή της έκθεσης ζωγραφικής του Σωτήρη Λιούκρα, στην γκαλερί «Ειρμός», δεν είναι άλλη από τη Φλώρινα, τη γενέθλια γη του. Η πόλη ως σύνολο ανθρώπων και κτιρίων. Ψυχές και τοπία που χάσκουν, που λειτουργούν ως δείκτες χρονικού προσδιορισμού, καθώς αλλάζουν, χτίζονται, ερειπώνουν, επανασχεδιάζονται και αποτυπώνουν τις αλλαγές στη ζωή της. Έμβυοι τύποι και άψυχοι όγκοι, αλλαγές και παράμετροι δημόσιας ζωής, κατά τη ροή των αιώνων. Και μοιάζει σχεδόν σαν μεταφυσικό το φως που λούζει τα έργα του, είναι έντονο, χωρίς όμως μια αναγνωρίσιμη κεντρική πηγή, πρωταγωνιστεί και μερικές φορές αναδύεται σε κυρίαρχο, υπερκεράζοντας τις ανθρώπινες παρουσίες ή ακόμα και την πόλη την ίδια...

Οι εικόνες-πίνακες της Φλώρινας, αν και περιέχουν τοπογραφικές αναφορές, χάνουν τη χωροταξική τους διάσταση με την αντιρεαλιστική χρήση των χρωμάτων, ενώ το ίδιο μοιάζει να συμβαίνει και με τους ανθρώπους: η αίσθηση της συλλογικής κοινωνικής εμπειρίας στους δημόσιους χώρους συνάθροισης ακυρώνει τις μονάδες-μοναχικούς παρατηρητές. Η πράσινη βλάστηση και οι κόκκινες στέγες είναι ο κοινός συνειρμός-σημεία όπου εξελίσσονται τα επεισόδια και η ζωή των κατοίκων, ντόπιων ή προσφύγων, γηγενών ή μεταναστών. Όλοι μαζί στέκονται και βαδίζουν σε μια πόλη που γίνεται αόρατη, καθώς τους χειμώνες, τυλιγμένη και χαμένη στην ομίχλη, μοιάζει σχεδόν σαν να μην υπάρχει. Έτσι αυτό που απομένει είναι η μνήμη, που ταξινομεί, τακτοποιεί, αναμνήσεις, συγχωνεύει παρελθόν με παρόν και συμπληρώνει τα χάσματα.

Τριγυρίζω ανάμεσα στα έργα και αναγνωρίζω τη Φλώρινα, όχι εξαιτίας κάποιας αποτύπωσης ιδιαίτερων στιγμάτων-landmarks σε γειτονιές, όσο σαν αίσθηση περισσότερο. Ειδικά όταν το βλέμμα μου νιώθει γενικά και απροσδιόριστα πως ναι, είμαι όντως εκεί, έχει την οικεία αίσθηση. Ενώ όμως ταυτόχρονα παλεύω να προσδιορίσω το ακριβές σημείο, αδυνατώ να το καταφέρω. Γιατί ο Λιούκρας καταγράφει σχεδόν φιλοσοφικά και στοχαστικά τη Φλώρινα, στους πίνακές του η αστική, πολεοδομική και χωροταξική ανασυγκρότηση, συνεχώς παρούσα είτε με τη μορφή παραγκουπόλεων που καλλωπίζονται είτε παραμένουν χαλάσματα, μοιάζει με το φόντο, τον καμβά, όπου επάνω του τα συλλογικά βιώματα των ανθρώπων κυριαρχούν. Συναθροίσεις, συναντήσεις, συζητήσεις, στα πλαίσια μιας διαρκούς καθημερινής επαφής όπως η πόλη διασχίζει το χρόνο.

Με δίπλωμα ζωγραφικής από την Α.Σ.Κ.Τ. (εργαστήριο Γιάννη Μόραλη) και καθηγητής στο Τμήμα Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας, ο Λιούκρας, που γεννήθηκε και συνεχίζει να ζει εκεί, κατέχει έναν μοναδικό τρόπο προσωπικής θέασης και καταγραφής των συμβάντων: η Φλώρινά του είναι περισσότερο ένα state of mind, παρά μόνον σκέτοι δρόμοι, γειτονιές και απεικονίσεις του περιβάλλοντος τόπου. Holding back the years, όπως τραγουδούν σε παρόμοιο ύφος οι Simply Red στο ομώνυμο τραγούδι τους.

Σκοτεινή γειτονιά, 2011, ακρυλικό σε μουσαμά, 80 Χ 100 εκ.

Πρωϊνό δρομολόγιο, 2015, λάδι σε μουσαμά, 56 Χ 70 εκ.

Κοινωνικός οραματισμός, 2015, λάδι σε ξύλο, 80 Χ 46 εκ.

Μεσημεριανό διάλειμμα, 2015, λάδι σε μουσαμά, 80 Χ 100 εκ.

Ισλαμική μπαλάντα, 2015, λάδι σε μουσαμά, 112 Χ 70 εκ.\

Λεωφόρος Νίκης 17 & Καρόλου Ντηλ 1, 54623, Θεσσαλονίκη

Τ: +302310278868  F: +302310278868  E: info@eirmosgallery.gr   www.eirmosgallery.gr

“IN RED. 100 χρόνια από τη Μάχη της Καλλίπολης”

Έκθεση σύγχρονης τέχνης 31 Ελλήνων, Τούρκων, Αυστραλών και Νεοζηλανδών καλλιτεχνών

• Δημοτική Πινακοθήκη Θεσσαλονίκης*

2 Απριλίου-15 Μαΐου 2015

• Αποθήκη, Παλαιό λιμάνι, Λήμνος

12 Ιουνίου-19 Ιουλίου 2015

Σωτήρης Λιούκρας, Night vision, 2013, ακρυλικά σε μουσαμά, 68 Χ 85 εκ.

Sotiris Lioukras, Night vision, 2013, acrylic on canvas, 68 X 85 cm,

Στις 25 Απριλίου 1915 ξεκίνησε η Εκστρατεία της Καλλίπολης, μια κοινή βρετανική και γαλλική επιχείρηση με στόχο την κατάληψη της Κωνσταντινούπολης και την εξασφάλιση θαλάσσιας διόδου στη Ρωσία. Η απόβαση στην χερσόνησο της Καλλίπολης, στο ευρωπαϊκό τμήμα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, σήμανε μια από τις πιο άγριες συγκρούσεις του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Μετά από σκληρές μάχες οκτώ μηνών και χιλιάδες νεκρούς, οι Σύμμαχοι ηττήθηκαν και υποχώρησαν. Η Λήμνος αποτέλεσε χώρος υποδοχής και ανακούφισης για χιλιάδες τραυματίες και νεκρούς.

Η έκθεση «In Red. 100 Χρόνια από τη Μάχη της Καλλίπολης» αποτελεί εκδήλωση τιμής για την επέτειο των 100 χρόνων από την Εκστρατεία της Καλλίπολης, αρχικά στη Θεσσαλονίκη, στη Δημοτική Πινακοθήκη (2 Απριλίου-15 Μαΐου 2015 / εγκαίνια Πέμπτη 2.04 στις 20:00) και στη συνέχεια στη Λήμνο (12 Ιουνίου-19 Ιουλίου 2015), ως πρωτοβουλία του Χώρου Τέχνης Ώχρα Μπλε και με την υποστήριξη των Δήμων Θεσσαλονίκης και Λήμνου.

Στην έκθεση συμμετέχουν 31 καλλιτέχνες από την Ελλάδα, την Τουρκία, την Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία. Με κοινό στοιχείο στα περισσότερα έργα το κόκκινο χρώμα, ως σύμβολο όλων εκείνων που χάθηκαν στα πεδία της μάχης, η διατήρηση της μνήμης γίνεται το ζητούμενο και η υπόμνηση της υποχρέωσης, σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο.  Η κόκκινη παπαρούνα που καθιερώθηκε ως σύμβολο μνήμης των πεσόντων στρατιωτών του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, παρούσα και αυτή στα πιο πολλά έργα, διατηρεί την ένταση των μηνυμάτων της -της αξιοπρέπειας και της ζωής- σε στη σύγχρονη εποχή των συγκρούσεων και της μισαλλοδοξίας.

Ζωγραφικές και χαρακτικές συνθέσεις, φωτογραφίες και εγκαταστάσεις, δημιουργούν ένα σύνολο, πλούσιο και μεστό σε περιεχόμενο, εικονοποιούν συναισθήματα και μεταγράφουν με μια εντελώς υποκειμενική ματιά την ιστορική πραγματικότητα, ενώ μεταδίδουν με ευαισθησία και εκφραστική δύναμη τη συγκινησιακή διάσταση του θέματος. Τα έργα αναφέρονται στον πόλεμο και τη βία, επικεντρώνονται στις ανείπωτες μικρές ιστορίες και προβάλλουν τα μηνύματα της Καλλίπολης στη σύγχρονη εποχή.

Την έκθεση συνοδεύει  δίγλωσσος κατάλογος (ελληνικά, αγγλικά)

Συμμετέχοντες καλλιτέχνες

Merv Appleton, Karen Barbouttis, Sue Mac Dougall, Στέφανος Επιτρόπου, Βασίλης Ζωγράφος, Paolo Incarnato, Αντιγόνη Καββαθά, Παναγιώτης Καλογιάννης, Δημήτρης Καρλαφτόπουλος, Γιάννης Καστρίτσης, Θάλεια Κερούλη, Νίκος Κόκκαλης, Απόστολος Κοτούλας, Kaily Koutsogiannis, Σωτήρης Λιούκρας, Jane Long, Αλέξανδρος Μαγκανιώτης, Δημήτρης Μεράντζας, Νικόλας Μπλιάτκας, Irfan Onurmen, Γιώργος Πάλλης, Σταύρος Παναγιωτάκης, Αντώνης Παπαδόπουλος, Λίλα Παπούλα, Νατάσσα Πουλαντζά, Σωτήρης Σόρογκας, Αννέτα Σπανουδάκη, Νίκος Τερζής, Γιώργος Τσακίρης, Γιώργος Τσεριώνης, Ειρήνη Χριστοφορίδου

Επιμέλεια

Γιάννης Μπόλης, Ιστορικός Τέχνης, Επιμελητής Κρατικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης

Νικόλας Μπλιάτκας, Εικαστικός

Επιστημονικός Σύμβουλος

Βλάσης Βλασίδης, Επίκουρος Καθηγητής στο Τμήμα Βαλκανικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Μακεδονίας.

“IN RED. 100 YEARS AFTER THE BATTLE GALLIPOLIS

Exhibition with artworks by 31 artists from Greece, Turkey, Australia and New Zealand

• Municipal Gallery of Thessaloniki*

April 2 – May 15, 2015

• Apothiki, Old port, Lemnos

June 12 – July 19, 2015

 On 25 April 1915 the Gallipolis campaign began; a joint British and French operation to capture of Constantinople (Istanbul) and ensure maritime passage to Russia. The landing on the peninsula of Gallipolis, in the European part of the Ottoman Empire, marked one of the most savage fighting of the World War I. After eight months of fierce fighting and thousands of deaths, the Allies were defeated and retreated. Lemnos became the reception and relief for thousands of wounded and dead.

The exhibition "In Red. 100 years from the Gallipolis Battle", honors the 100-year anniversary and is being presented initially in the Municipal Gallery of Thessaloniki (April 2 – May 15, 2015 / opening Thursday April 2, a 20:00) and then in Lemnos (June 12 – July 19, 2015), as an initiative of the Artspace Ochre Blue with the support of the Municipalities of Thessaloniki and Lemnos.

31 artists from Greece, Turkey, Australia and New Zealand participate in the exhibition. Red color is the common element in most projects as a symbol of all those who perished in the battle fields; the preservation of the memory becomes the ultimate challenge and a reminder of the obligation to an individual and collective level. The red poppy that was adopted as a symbol of remembrance of the dead soldiers of World War I, is present in many projects and maintains the tension of the message-the dignity and life-in the modern era of conflict and intolerance.

Paintings and engravings, photographs and installations, create a rich and meaningful content, connotations and multiple readings; they initiate feelings and transcribe with a completely subjective look the historical reality; they transmit with sensitivity and expressive power the emotional dimension of the theme itself; they refer to war and violence; they focus on the indescribable small stories, and they finally project the messages of Gallipoli in the modern era.

The exhibition is accompanied by e bilingual catalogue (greek, english).

 Participating artists

Merv Appleton, Karen Barbouttis, Sue Mac Dougall, Stefanos Epitropou, Vasilis Zografos, Paolo Incarnato, Antigoni Kavvatha, Panagiotis Kalogiannis, Dimitris Karlaftopoulos, Yiannis Kastritsis, Thalia Kerouli, Nikos Kokkalis, Apostolos Kotoulas, Kaily Koutsogiannis, Sotiris Lioukras, Jane Long, Alexandros Maganiotis, Dimitris Merantzas, Nikolas Bliatkas, Irfan Onurmen, George Pallis, Stavros Panagiotakis, Antonis Papadopoulos, Lila Papoula, Natassa Poulantza, Sotiris Sorogas, Anneta Spanoudaki, Nikos Terzis, Giorgos Tsakiris, Giorgos Tserionis, Eirini Christoforidou

Curated by

Yannis Bolis, Art Historian / State Museum of Contemporary Art, Thessaloniki

Nikolas Bliatkas, Visual Artist

Scientific Partner

Vlasis Vlasidis, Assistant Professor / Department of Balkan, Slavic & Oriental Studies / University of Macedonia

περισσότερες πληροφορίες: ochrablue.blogspot.com

Σωτήρης Λιούκρας "Λουόμενοι"
Γκαλερί Ώχρα Μπλε, Μύρινα Λήμνος
12- 31 Αυγούστου 2014

λάδι σε μουσαμά, 80 Χ 100 εκ., 2013

Χώρος Τέχνης "Ώχρα Μπλε" , Π.Κυδά 8, 81400 Μύρινα, Λήμνος

info   T/F:+302254 026264

 e-mail: ochra.blue13@gmail.com,

 http://ochrablue.blogspot.gr/,   https://www.facebook.com/OchraBlue

λάδι σε μουσαμά, 80 Χ 100 εκ., 2013

Σωτήρης Λιούκρας: Λουόμενοι 

ή η προσδοκία μιας μέρας απόλαυσης

Μια γυναίκα και δύο άνδρες ντυμένοι με βαριά ρούχα ατενίζουν από ψηλά τη θάλασσα στο έργο του Κάσπαρ Ντάβιντ Φρίντριχ, Τα ασβεστολιθικά βράχια του Rügen, που ζωγραφίστηκε γύρω  στα 1818. Αν και τα θαλάσσια μπάνια για τα ανώτερα κοινωνικά στρώματα στις ευρωπαϊκές χώρες είχαν αρχίσει να καθιερώνονται από το 18ο αιώνα για τις θεραπευτικές τους ιδιότητες, στο συγκεκριμένο πίνακα οι μορφές βρίσκονται σε απόσταση από τη θάλασσα και τίποτα δεν υπονοεί τη διάθεση για σωματική επαφή με το υγρό στοιχείο στις ακτές της Βαλτικής. Περίπου πενήντα χρόνια αργότερα ο Μανέ, ο Μονέ, ο Σερά και άλλοι ιμπρεσιονιστές και μετιμπρεσιονιστές απεικονίζουν σκηνές από την παραλία της Trouville ή τους λουόμενους στις όχθες του Σηκουάνα. Η υποχώρηση  του φυσικού περιβάλλοντος, καθώς διαμορφώνονται τα μεγάλα αστικά κέντρα, οδηγούν τους κατοίκους τους στην αναζήτηση του χαμένου παραδείσου, όπως δηλώνεται σε εικαστικά έργα του τέλους του 19ου και των αρχών του 20^ου αιώνα: στους Λουόμενους του Σεζάν, στο έργο Χλιδή, ηρεμία, ηδονή  του Ματίς, στα έργα του Πικάσο της δεκαετίας του ΄20 που ανακαλούν τη λιτότητα του Μεσογειακού τοπίου. 

Σταδιακά η επίσκεψη στην παραλία γίνεται μια προσφιλής ψυχαγωγία για όλο και ευρύτερα κοινωνικά στρώματα από τις πρώτες δεκαετίες του 20^ου αιώνα και κυρίως στα μεταπολεμικά χρόνια, όταν καθιερώνεται ο θεσμός της θερινής άδειας  για τους εργαζόμενους και διαδίδεται η συνήθεια των διακοπών. Η μεταπολεμική Ελλάδα γίνεται προσφιλής τουριστικός προορισμός και οι Έλληνες, καθώς οι δεκαετίες περνούν μαζί με τις εθνικές, πολιτικές και κοινωνικές περιπέτειες, επιδίδονται με όλο και μεγαλύτερη μαζικότητα, κυρίως από την εποχή της μεταπολίτευσης και μετά στα «μπάνια του λαού». Μόνο που και αυτά στην εποχή της κρίσης γίνονται «είδος πολυτελείας» για το ποσοστό του εβδομήντα τοις εκατό  που, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, δεν θα κάνει και φέτος διακοπές. Οι ελληνικές παραλίες όμως εξακολουθούν να γεμίζουν τις ζεστές καλοκαιρινές μέρες από τους ξένους τουρίστες αλλά και από τους ντόπιους, συχνά ευκαιριακούς, λουόμενους που αναζητούν έστω και μιας μέρας απόλαυση κοντά στη θάλασσα.

λάδι σε μουσαμά, 57 Χ 70 εκ., 2013

Η σειρά του Σωτήρη Λιούκρα Λουόμενοι βασίζεται στην παρατήρηση των ανθρώπων που συνωστίζονται σε μια παραλία στη διάρκεια των  θερινών διακοπών, που για πολλά χρόνια περνάει ο ζωγράφος στο ίδιο μέρος. Στις διακοπές αυτές το σημειωματάριο για τα σχέδια είναι από τα βασικά αντικείμενα του εξοπλισμού του. Η φωτογραφική μηχανή συμπληρώνει την καταγραφή ακινητοποιώντας τις εικόνες, ώστε αυτές να ανασυρθούν από τη μνήμη και να παγιώσουν (ή να παγώσουν) τις αναμνήσεις από τις εξαιρετικές αυτές μέρες, ρωγμή στην κανονικότητα του ετήσιου εργασιακού κύκλου. Η εικαστική απόδοση όμως υπερβαίνει τη φωτογραφική καταγραφή, γίνεται επεξεργασμένη εικόνα, που μαρτυρά τη βίωση της πραγματικότητας μέσα από το σύνολο των σκέψεων και των συναισθημάτων.

Σε ένα νησί: ένα αρχαίο λατομείο, δύο αρχαϊκοί ναοί, δύο παλαιοχριστιανικές βασιλικές σε μια πευκόφυτη μικρή χερσόνησο –προέκταση της περιοχής με τους ελαιώνες που εκμεταλλεύονται οι ντόπιοι, τώρα πια ιδιοκτήτες ενοικιαζόμενων και ταβερνιάρηδες, εκτός από ψαράδες, ελαιοπαραγωγοί και κτηνοτρόφοι που ήταν παλιότερα- γίνεται το θέατρο όπου θα παιχτεί το έργο των διακοπών.

Οι πίνακες θέτουν το ερώτημα: Γιατί κάποιος πηγαίνει στην παραλία; Για να απολαύσει, καθώς όλες οι αισθήσεις ενεργοποιούνται, το χρώμα της θάλασσας και του ουρανού, τον ήχο των κυμάτων, τη μυρωδιά από τα πεύκα και το ιώδιο, την αρμύρα στα χείλη, τη δροσιά του νερού. Η γλυκιά κούραση από την κίνηση στη θάλασσα συμπληρώνεται από την αποχαύνωση της ηλιοθεραπείας. Με  τα μάτια κλειστά ή μισάνοιχτα να κοιτούν τον ήλιο που διαπερνά τις τρύπες του ψάθινου καπέλου που καλύπτει το πρόσωπο, το σώμα αφήνεται στην εκμαυλιστική και επικίνδυνη δύναμή του.

Για όλα αυτά οργανώνεται η εξόρμηση στην παραλία. Φορτώνεται το αυτοκίνητο με τα μαγιώ, τις σαγιονάρες, τα σωσίβια, τα πλαστικά στρώματα, τις ψάθες, τις πετσέτες τα αντηλιακά, τις ομπρέλες, τα κουβαδάκια, τα ψάθινα καλαθάκια, τα καπέλα, το καλάμι του ψαρέματος, τις μάσκες, τα βατραχοπέδιλα, τα παρεό, τα φρίσμπι, τις ρακέτες. Και είμαστε έτοιμοι! Τώρα πρέπει: να ξεκινήσουμε σχετικά νωρίς για να βρούμε ένα «καλό» μέρος στην παραλία, να πιάσουμε τις «καλές» ξαπλώστρες, να βάλουμε την ομπρέλα στο «καλό» σημείο που δεν το πιάνει  αέρας, να βρούμε μια  «καλή σκιά» για το αυτοκίνητο. Έτσι οι παραθεριστές φτάνουν περίπου την ίδια ώρα φουριόζοι και βιαστικοί, γιατί τις ίδιες βλέψεις έχουν όλοι  όσοι αναζητούν λίγο ήλιο και θάλασσα μια ευτυχισμένη ημέρα των διακοπών κοντά στη φύση. Σε μια φύση που, ενώ είναι πανίσχυρη και επικίνδυνη, έχει διαμορφωθεί ειδικά για αυτούς και είναι πια τιθασευμένη, υποταγμένη, προσαρμοσμένη και κυρίως αξιοποιημένη και εμπορεύσιμη.

λάδι σε μουσαμά, 80 Χ 100 εκ., 2012

Κάποια στιγμή φτάνει η ώρα της αλήθειας. Πέφτουν τα παρεό και τα πολύχρωμα σορτσάκια, βγαίνουν τα μπλουζάκια και τα εμπριμέ φορέματα. Και αποκαλύπτονται σώματα λυγερά, γυμνασμένα, σμιλεμένα, φτιαγμένα αλλά και υπέρβαρα, πλαδαρά, παρατημένα, γερασμένα, φθαρμένα. Η ισότητα της γύμνιας είναι καταλυτική ανεξαρτήτως της μάρκας του μαγιώ και των λοιπών εξαρτημάτων.

Το πολύχρωμο και πολύβουο πλήθος  της παραλίας έρχεται συνήθως κατά ομάδες: οικογένειες, ζευγάρια, φιλικές παρέες. Υπάρχουν όμως και λίγοι μεμονωμένοι. Οι άνθρωποι αυτοί σχετίζονται αναπόφευκτα μεταξύ τους. Είναι αναγκασμένοι να μοιράζονται τον ίδιο χώρο, κάνοντας κατά βάθος τη σκέψη ότι θα τον ήθελαν όλο δικό τους. Έτσι μια ανταγωνιστική και διεκδικητική διάθεση συνυπάρχει με την προσπάθεια κοινωνικοποιημένης συμπεριφοράς. Να μην πατήσουμε την πετσέτα του διπλανού «ξένου» κυρίου. Να ανεχθούμε τις φωνές της μαμάς του «Γιωργάκη τα μπρατσάκια σου! Όχι στα βαθειά, εδώ κοντά να σε βλέπω!». Να μην κοιτάξουμε αδιάκριτα –αν και τα γυαλιά ηλίου το επιτρέπουν- σώματα και ανθρώπους.

ακρυλικά σε μουσαμά, 70 Χ 57 εκ., 2013

Γιατί οι λουόμενοι καθώς κολυμπούν, περπατούν, παίζουν και λιάζονται ξαπλωμένοι στην άμμο, παρατηρούν και παρατηρούνται. Και σκέφτονται: πώς θα γίνουν όταν γεράσουν, ή πώς έγιναν ενώ ήταν κι αυτοί νέοι και ωραίοι. Πως θέλουν συντροφιά γιατί είναι μόνοι ή πως θέλουν ένα λεπτό ησυχία, να μη φροντίζουν συνέχεια τους άλλους. Άλλοι είναι ευχαριστημένοι που υπάρχει κάποιος να τους αλείψει την πλάτη ή να τους δείξει το νέο εύρημα –ένα κοχύλι, μια πέτρα, έναν αστερία-, και άλλοι είναι απολαυστικά βυθισμένοι στη χωρίς απαιτήσεις συντροφιά ενός βιβλίου.

Οι εικόνες που προέκυψαν από τις διακοπές του ζωγράφου είναι και αυτές ένα είδος «διακοπών» από τη δρομολογημένη πορεία της εικαστικής του αναζήτησης. Αναδύθηκαν ως αναμνήσεις των καλοκαιρινών εμπειριών μέσα από τη μαύρη επιφάνεια του πίνακα υπαινισσόμενες τη διαλεκτική σχέση ανάμεσα στο φως και τη σκιά που το καλοκαίρι φτάνει στα άκρα της. Αυτά τα δύο συστατικά δομούν τις μορφές αποκαλύπτοντας τις ιδιαιτερότητές τους, ακόμα και όταν κάποια σημεία τους μένουν σκοτεινά. Τα χρώματα έχουν την ένταση των χρωμάτων μιας καλοκαιρινής μέρας, διαβαθμίζονται όμως φτάνοντας μέχρι και στην μονοχρωματική απόδοση των μορφών. Οι λουόμενοι σχεδιάζονται αδρά αλλά και με έναν ιδιότυπο ρεαλισμό που τονίζει την ουσιαστική λεπτομέρεια, εκφράζει, σχολιάζει, ίσως και να διακωμωδεί, χωρίς όμως να εξιδανικεύει ούτε και να ωραιοποιεί.

λάδι σε μουσαμά, 80 Χ 100 εκ., 2012

Τα έργα του Σωτήρη Λιούκρα, αν και έχουν ως αφετηρία τους στιγμιότυπα, παραπέμπουν σε γενικές έννοιες και σχολιάζουν την ανθρώπινη κατάσταση: Ο κύκλος των ενηλίκων γύρω από το μωρό στην άμμο ως ένα είδος κύκλου της ζωής. Η βαριά φιγούρα της ηλικιωμένης λουόμενης με στραμμένη την πλάτη στη θάλασσα ανάμεσα στις σιλουέτες των νεότερων γυναικών που την κυκλώνουν και κατευθύνονται προς το υγρό στοιχείο, ως η αναπόφευκτη πορεία της φθοράς. Το ηλικιωμένο και το νεότερο ζευγάρι με τον άνδρα και τη γυναίκα να αλείφουν ο ένας την πλάτη του άλλου ως συντροφικότητα, το παιχνίδι των ρόλων ανάμεσα στα φύλα και οι μεταλλάξεις του με το πέρασμα της ηλικίας. Οι ανδρικές φιγούρες που στέκονται αμήχανα πάνω στην κίτρινη άμμο σαν να έχουν αναδυθεί από το φως ή σαν να πρόκειται να τους καταπιεί το σκοτάδι, ως «φρούτα της θάλασσας» ή χωρίς στόχο «Πολίτες του Καλαί». Τα παιδιά με τη μπάλα και το παιχνίδι που διακόπηκε ως αναζήτηση και εξερεύνηση. Οι πυκνές ομάδες των λουομένων που φαίνονται απασχολημένοι με την εγκατάστασή τους στην παραλία ως αποξένωση από τη φύση και τριβή με τα επουσιώδη. 

ακρυλικά σε μουσαμά, 57 Χ 70 εκ., 2013

Οι λουόμενοι εφορμούν, καταλαμβάνουν την παραλία, κολυμπούν, παίζουν, τρώνε, λιάζονται όλη τη μέρα και, όταν ο ήλιος πέσει και στη σκιά του λόφου ξεθωριάζουν τα χρώματα, αρχίζουν σιγά-σιγά να αποσύρονται σαν ένας ηττημένος στρατός που υποχωρεί και στο πεδίο της μάχης μένει μια κομμένη σαγιονάρα, ένα ξεχασμένο καπέλο, μια φλούδα από καρπούζι, ένα άδειο μπουκάλι αντηλιακού, ίχνη περισσότερο ή λιγότερο εφήμερα από την προσδοκία μιας μέρας απόλαυσης.

                                                                                       Θάσος, Ιούλιος 2014

Ζωή Γοδόση

Επικ. Καθηγήτρια Τ.Ε.Ε.Τ. του Π.Δ.Μ.

Βιβλιογραφικές αναφορές

Arnason H.H. (2006). Ιστορία της Σύγχρονης Τέχνης. Θεσσαλονίκη: Επίκεντρο.

Hagen, R.-M. & Hagen R. (2005). What great paintings say. Cologne: Taschen. vol.2

Χαραλαμπίδης, Α. (1990). Η τέχνη του 20^ου αιώνα. Θεσσαλονίκη: University Studio Press. τόμ. Ι.

λάδι σε μουσαμά, 70 Χ 47 εκ., 2012

λάδι σε μουσαμά, 70 Χ 57 εκ., 2012

"φρούτα της θάλασσας", λάδι σε μουσαμά, 57 Χ 70 εκ., 2012

λάδι σε μουσαμά, 80 Χ 100 εκ., 2012

λάδι σε μουσαμά, 50 Χ 40 εκ., 2012

λάδι σε μουσαμά, 70 Χ 57 εκ., 2012

λάδι σε μουσαμά, 60 Χ 45 εκ., 2013

λάδι σε μουσαμά, 70 Χ 57 εκ., 2013

 Sotiris Lioukras  "Bathers"

Opening: Monday, August 12, 2014, at 9:00 pm

Art Gallery "Ochra Blue" Myrina, Limnos

The art gallery “Ochra Blue” presents the work of Sotiris Lioukras in the exhibition "Bathers " on Monday, August 12  at 9.00 pm

The series is based on the observation of people crowding together on a beach during the summer holidays, which the painter spends in the same place for many years. The images that emanated from the painter’s vacations are they themselves a kind of "vacation" from the set course of his artistic quest. They emerged as memories of summer experiences through the black surface of the painting, insinuating the dialectical relationship between the light and the shadow that the summer drives to its extremes. These two components create the forms disclosing their peculiarities, even when some of their aspects remain dark. The colors have the color intensity of a summer day, but they gradate reaching as far as a monochromatic rendering of the forms. Bathers are roughly sketched but with a unique realism that emphasizes the essential detail, reflects, comments, perhaps even satirizes, but without idealizing or embellishing.

Sotiris Lioukras born in 1962 at Florina, Greece. The period 1980 – 1985 he has studied in School of Fine Arts in Athens (specialization in Painting). He lives in Florina and teaches in the Department of Visual and Applied Arts - University of Western Macedonia. He has had eight solo exhibitions and participated in group exhibitions in Greece and abroad. (Athens, Thessaloniki, Florina, France, Turkey, FYROM).

ArtSpace  "Ochra Blue"  P.Kyda 8,  81400 Myrina, Limnos , T / F: +302254 026264

 e-mail: ochra.blue13 @ gmail.com,  http://ochrablue.blogspot.gr/, https://www.facebook.com/OchraBlue

λάδι σε μουσαμά, 70 Χ 57 εκ., 2013